Mijn eerste blog

Praktijk voor paard en hulpverlening

Mijn eerste blog

29 november 2017 Geen categorie 0

Zaterdag komt Ára, mijn eerste echte eigen paard. Ára is een IJslandse merrie van 9 jaar oud. De eerste keer dat ik Ára ontmoette bij één van mijn intervisie genootjes, is ze me niet echt opgevallen. Wel in de zin dat ze niet lekker in haar vel zat. Ze kwam gesloten over, hoofd laag, ogen leeg, geen initiatief tot contact. Volgens mijn intervisie genootje was er wel even contact tussen Ára en mij, ik was me er niet zo bewust van.
De tweede keer dat ik haar zag had ik meer contact met haar. Ik ben bij haar gaan staan, heb mijn handen op haar rug gelegd en contact gemaakt. Ze maakte een wat downe indruk op me, ik voelde dat ze niet lekker in haar vel zat, niet happy was. Haar eigenaresse was zich hier ook van bewust en zij speelde met de gedachte om haar te verkopen. Ondertussen zat ik in proces van het afmaken van mijn opleiding en dacht ik na over het kopen van een eigen paardje, een IJslander. Ik had het één nog niet bij het ander opgeteld. De eigenaresse was ook in proces. Er kwamen mensen kijken en ik liet het los. Als deze mensen haar de plek konden geven waar ze gelukkig kon worden, dan vond ik het prima. Maar de klik was er niet.
In onze intervisie app stelde Ára’s eigenaresse de vraag of ze Ára officieel te koop zou zetten en vanaf dat moment is mijn hoofd gaan kraken. Ze kwam zo op mijn pad, ik voelde me bijna geroepen door haar. Je kunt nadenken wat je wilt, maar dit is een dieper weten. Het moet gewoon zo zijn dat we elkaar ontmoeten. Toen ik de keuze had gemaakt om voor Ára te gaan, vroeg ik aan haar huidige eigenaresse of ze iets aan Ára zag. Ik voelde namelijk zo’n connectie, onbeschrijfelijk. Zonder dat zij wist dat ik mijn keuze had gemaakt zag ze inderdaad verandering in het gedrag van Ára. Ára leek meer in haar kracht te staan en ze nam meer afstand van de kudde.
Het zou nog even duren voordat Ára daadwerkelijk hier zou kunnen komen, en we dachten in eerste instantie aan eind december, begin januari. In de tussentijd ben ik nog een keer naar haar toe gegaan, en heb ik met haar gereden. Dat was een hele toffe ervaring. Ze had er plezier in en durfde zowaar voorop, daar waar ze anders achter de kudde leider liep, liep ze nu vol vertrouwen als eerste. Toen we terug kwamen ging ze al bij de trailer staan en wilde ze niet terug de paddock in. We hebben haar uitgelegd dat het nog even zou duren voordat ze zou verhuizen.
Een week na deze ontmoeting voelde ik haar weer zo sterk binnen komen. Het ging in deze periode goed met haar en ik had het gevoel dat ik moest proberen om haar eerder te laten verhuizen. En dat is gelukt! Aanstaande zaterdag komt Ára bij Fritzenco wonen!
Welkom lieve Ára!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *